بازدید کل: 180675

بازدید امروز: 3

بازدید دیروز: 178

بن مایۀ فکر من خدای ست
                                  هرچند که کار من گدائیست
این دفتر پرز واژۀ درد
                                  نی نامۀ درد بینوائیست
از پنچرۀ دلم کشد سر
                                  آن خدائی که خدای دلربائیست
پرسید کسی زجای یارم 
                                  گفتم که زملک ناکجائیست
یارم که نشسته روبرویم
                                   بیگانه زعین آشنائیست
در گوش طبیب من هماره
                                  افسانۀ درد بی دوائیست
خاموشی من زجور یاران
                                 فریاد دلم زبی وفائیست
یکرنگی مازبین مارفت
                                این عارضۀ من وشمائیست
بی هیچ هنر هنرنمایی
                                این آفت تار کبریائیست
تنها شدن وبه خویش ماندن
                                این حاصل کبرو خود نمائیست
مردم همه رفته اند به صحرا
                               کارمن ودیده خانه پائیست

تاریخ ارسال: 1390/4/25
تعداد بازدید: 1238