بازدید کل: 180675

بازدید امروز: 3

بازدید دیروز: 178

باد حرمت گذار صحرا را
                                     آب را کوهه آب دریا را
گرگ سان زوزه میکشی از دور
                                    کم کن این نعره های بیجا را
خار خود پاره تن گلهاست
                                    چون فراتر نمی نهد پا را
می پسندی برای صبر دلت
                                    حُسن تعبیر سنگ خارا را
به کجا میکشی به همراهت
                                     ای زمان صخره های بی پا را
به چه کار آیدت ازاین معقول
                                     بخدا واگذار آنها را
فرصتی داده قافیه کامشب
                                     تا کنم حمد و مدح مولا را
عشق را نازم ازسر یاری
                                    حلقه کرده گدا و دارا را
داد حافظ نشان بمردم عشق
                                    گوته مردم شناس دنیا را
قسمت ما کن ای مقسم رزق
                                    عشق پرهیز شمس و ملا را
عشق مادر که فوق آیین است
                                    برده تا آسمان مسیحا را
می توان در وفای زینب دید
                                   عشق پاک علی و زهرا را
خاطر آشفته ام خداوندا
                                    از سرم کم کن مدارا را
یا خدا می شود و یا خرما
                                    من گزیدم خدای خرما را
ای برادر بیا بپای یقین
                                    به کناری گذاراما را
نیست آنجا که گرد آن گردی
                                   فالگوشی نشین همین جا را
من رهایم که لاابالی وار
                                   بسته ام سخت دست دنیا را
در عجب مانده ام چرا دنیا
                                  خسته کرده است پیروبرنا را
آن شب تو شب مبارک هست
                                  که ببینی طلوع فردا را
دست گیرد ترا پسر ای دوست
                                  گر بگیری تو دست بابا را
تو بدنبال گل برو ای خار
                                   به منش واگذار صحرا را

تاریخ ارسال: 1390/4/6
تعداد بازدید: 1603