بازدید کل: 170710

بازدید امروز: 53

بازدید دیروز: 170

 بگشا بروی جانم دروازه زمان را
                                    تا بر  فلک کشانم این جم ناتوان را
در جشن خرمن گل گر یک غزل بخوانم
                                   چون نی بناله آرم مرغان آسمان را
ای شمع محفل عشق با شعله یقینت
                                    آتش بخرمن افکن پروانه گمان را
در مکتب محبت نو مشق تازه کارم
                                    یارب عنایتی کن این طفل نو زبان را
گفتم همای جان را دیگر نمی توانم
                                     بر دوش تن کشیدن یک مشت استخوان را
آئینه طبیعت در جلوه گاه صحرا
                                    گلخانه می نماید دنیای جاودان را

تاریخ ارسال: 1390/4/6
تعداد بازدید: 1534