بازدید کل: 158821

بازدید امروز: 32

بازدید دیروز: 114

سخن به باغ ادب نخل ریشه دارم کرد
                                             عسل بشانه کندوی تنگ بارم کرد
گرفت دست گمان حلقۀ رکاب مرا
                                             به پشت زین براق یقین سوارم کرد
گل کویر که آب از خیال من می جست
                                           نگاه تشنه به لبهای روزه دارم کرد
بخاکپای من افتاد و شکوه کرد از خار
                                            گلی که خنده بچشمان ژاله بارم کرد
غم زمانه که گم کرده بود ردّ مرا
                                           چو صید خفته درآغوش شب شکارم کرد
هوای دل که مرا برده بود در صحرا
                                            دوباره راهی شهر و دیار یارم کرد

تاریخ ارسال: 1390/5/19
تعداد بازدید: 1242