بازدید کل: 180678

بازدید امروز: 6

بازدید دیروز: 178

مرا برگی زسر فصل جوانی از کتاب افتاد
                                                دلم زین برگزیر غم به شور التهاب افتاد
چو گلباف ازل بر پردۀ هستی رقم میزد
                                               به تار وپود این گلبوته نقش من خراب افتاد
بهنگام عروج از غربت این خاک دامنگیر
                                               گذار ذره ای چون من بشهر آفتاب افتاد
چو نوبت گشت مارا گندم غم ماند بردوشم
                                              مرا این شور بختی بین که آب از آسیاب افتاد
تورا میخواستم تا دردهجران موبه موگویم
                                               چو پرسیدی زحال من زبانم از جواب افتاد
چو بیمارم رها کردی به گاه بی پرستاری
                                               تنم در آتش تب سوخت جانم در عذاب افتاد
مرا بگذار و بگذرچون شهاب ثاقب از صحرا
                                               بگو با کاروان من که پایم ازشتاب افتاد

تاریخ ارسال: 1390/5/22
تعداد بازدید: 1438