بازدید کل: 170820

بازدید امروز: 7

بازدید دیروز: 156

شبی که آینۀ خاطرم مکدر بود
                                        نظر بحال من خسته گریه آور بود
شبی سیاه تر از بخت مردم دل کور
                                       چراغ روشن همسایه رنگ دیگر بود
هوا گرفته و مهتاب چهره پنهان داشت
                                       دلم ز رنگ دل لاله هم سیه تر بود
تنم به بستر ساحل میان تب میسوخت
                                       نهنگ دیده بدریای غم شناور بود
هوای یار مرا برد تا به شهر خیال
                                      ولی چه سود در آنجا نه دل نه دلبر بود
صدای حق حق و یاهوی من شنیدن داشت
                                       سیاه چال دلم لانۀ کبوتر بود
ربود خواب ومرا  برد در دل صحرا
                                      به پهنه ای که صدای سنان و خنجر بود
اسیر دست غلامی شدم در عالم خواب
                                     خرید جان مرا عارفی که بی سر بود

تاریخ ارسال: 1390/5/23
تعداد بازدید: 1704