بازدید کل: 162194

بازدید امروز: 148

بازدید دیروز: 159

همیشه طفل دلم مورپای خرمن بود
                                                 کبوتری که پی دانه های ارزن بود
گرفت دامن استاد و مشق ابجد کرد
                                                 بخواند مصحف غم را اگرچه الکن بود
بسوخت خشک و تر بیشه زار هستی را
                                                شراره نفسِ آتشی که در من بود
عبور آخر راهم به تنگنا افتاد
                                                رهی که تنگتر از چشم تنگ سوزن بود
دریده بود مرا سینه از نگونی بخت
                                                طبیب در پی درمان زخم ناخن بود
رسید دست من از لای شاخه های امید
                                                به میوه های بهشتی که وقت چیدن بود
به یمن ماه رخ بی نقاب تو ای دوست
                                               چراغ خلوت صحرا همیشه روشن بود

تاریخ ارسال: 1390/5/23
تعداد بازدید: 1376