بازدید کل: 158822

بازدید امروز: 33

بازدید دیروز: 114

آهوی لاغری از گلّه مانده بود
                                  جانی زتشنگی بر لب رسانده بود
برخاک پرشیار شیر گرسنه ای
                                  صیدی نمرده را با خود کشانده بود
دی باغبان پیر بر خاک آرزو
                                   ابرام کرده بود بذری نشانده بود
از کاروان صبح دودی زکنده ای
                                   در گیسوی سحر بر باد مانده بود
پیچیده در فضا پژواک ناله ای
                                   گویا غزاله ای در کوه خوانده بود
جا پنجه ای بخاک اینگونه می نمود
                                   ره مانده مادری طفلی دوانده بود
صحرای گلفروش تاراج گشته بود
                                    از بوته های گل چیزی نمانده بود

تاریخ ارسال: 1390/5/30
تعداد بازدید: 1249