بازدید کل: 186064

بازدید امروز: 48

بازدید دیروز: 261

یک بغل گل نرگس در بهار آغوشش
                                           جوی خون بود جاری از لبان گلجوشش
باد کرده آشفته سنبل پریشان را
                                           تندر بهاران است برق حلقه گوشش
چشم مصلحت بینش خواب بوسه می بیند
                                           سینه ها سخن خفته در نگاه خاموشش
در لبان خاموشش و زنگاه خونریزش
                                           غم بروی غم خفته خنده تا بناگوشش
در سلوک هر کس نیست منزل پریشانی
                                           میدهد مرا معنا پای خانه بر دوشش
گرچه عشق پاگیرش بسته دست صحرارا
                                           کی کند فراموشم کی کنم فراموشش

تاریخ ارسال: 1390/6/3
تعداد بازدید: 1249