بازدید کل: 162194

بازدید امروز: 148

بازدید دیروز: 159

به شبی که در سیاهی غزلی سیاه گفتم
                                                       غم  بیزبانیم  را  بزبان  آه  گفتم
گره گلوی دردم چو به گریه وا نمی شد
                                                       سخن نگفته ام را چو علی بچاه گفتم
شده خرمنی  زآتش تن کوچیان ندانم
                                                       سرراه داد خواهی چه به پیرراه گفتم
خجلم  زپارسایی که چرا  بدفتر  دل
                                                       به حساب بیگناهی سخن گناه گفتم
زپل خزان گذشتم خبر  بهاریان  را
                                                       بزبان قاصدک ها به گل و گیاه گفتم
در و دشت و کوه و صحرا همه بیقرار گشتند
                                                       غم و غصّۀ شبم را چو برای ماه گفتم

تاریخ ارسال: 1390/6/5
تعداد بازدید: 1290