بازدید کل: 166518

بازدید امروز: 89

بازدید دیروز: 141

 صخره آیینه دار نقش بلاست
                                       سرو کوهی چو مردم بی پاست
نقش گلرنگ دشت آلاله
                                       یادبودی زآتش دل ماست
ژاله هایی که خفته بر تن خاک
                                       غم نمایی ز نقش آدم هاست
جای جای طبیعت نو خیز
                                       رد پای بهار و گل پیداست
ای خوش آن خانه ای چو خرمن جا
                                       سفرهء بازاو چو خوان خداست
خوش بحال کسی که در ایثار
                                        سینه او بوسعت دریاست
این همه آفت پریشانی است
                                       گرکه نقش کلام من بیجاست
امشب انیشه سترون من
                                       سخت دل تر ز صخرهء نازاست
این غزل با تمام پیچ و خمش
                                      درد دلهای مردم صحراست

تاریخ ارسال: 1390/4/6
تعداد بازدید: 1321