بازدید کل: 175599

بازدید امروز: 68

بازدید دیروز: 176

خورشید من بتاب که یخ میزند دلم
                                                   ای آسمان ببار که گل میدهد گلم
کوهم به استواری مردان بُردبار
                                                   سنگ صبور مردم دنیای مشکلم
مهمانسراست سینه من هر که میرسد
                                                   پا می نهد بخانه بی صاحب دلم
گر یاد کس نمی کنم این جای شکوه نیست
                                                   بیگانه را بگو که من از خویش غافلم
صحرا گرفته دامن ابر سیاه را
                                                  میخواندش به گریه و من نیز مایلم

تاریخ ارسال: 1390/6/22
تعداد بازدید: 1496