بازدید کل: 158811

بازدید امروز: 22

بازدید دیروز: 114

تندباد  حریم  هامونم
                                     همرکاب جناب مجنونم
چون پرستوی مژده آور صلح
                                    خوش خبر قاصد همایونم
دی گذشت و امید فردا کو
                                     متعلق به عصر اکنونم
ابتدای سخن بنام من است
                                     مرکز ثقل گوی گردونم
سر هر گنج نامه در دستم
                                    خازن کهنه کار قارونم
کهکشانی بوسعت هستی
                                   نقطه هایی بود به کانونم
در سخن گر گزافه ای گفتم
                                    بود از حالت دگرگونم
سال هایی بجرم ساده دلی
                                    مبتلای بلای افیونم
اشک شوقی بدامن صحرا
                                    معتکف در کنار جیحونم

تاریخ ارسال: 1390/6/22
تعداد بازدید: 1383