بازدید کل: 180680

بازدید امروز: 8

بازدید دیروز: 178

درسوگ روسپیدی چون لاله دل سیاهم
                                                یک آسمان ستاره می ریزد از نگاهم
ساقی شراب عصیان دور دگر مگردان
                                                لبریز گشته دیگر پیمانۀ گناهم
در سینه جا ندارد بُغض گلوی دردم
                                                گر آسمان شنیدست فریاد گاهگاهم
بیگانه آشنایی از روی بی حیایی
                                                بادست کینه میزد آتش به سرپناهم
زندانی صبورم در بند بی گناهی
                                                من مرد عشق بودم این بود اشتباهم
شب تا سحر نشستم منظور من نیامد
                                                آن بود شام تارم این قصّۀ پگاهم
چون کوه مه کرفته در فصل سرد باران
                                                در درّه های صحرا پیچیده دود آهم

تاریخ ارسال: 1390/6/22
تعداد بازدید: 1400