بازدید کل: 180683

بازدید امروز: 11

بازدید دیروز: 178

با من ای گرم خود چرا سردی
                                         نو بهار مرا گل زردی
سفر عشقرا بپای دلم
                                        راستی بهترین ره آوردی
در بهاری و با فراست خویش
                                         آگه از یک خزان پر دردی
هر که هستی به باور دل من
                                         سایه با شکوه یک مردی
من ره خوب و بد نمیدانم
                                         هرچه کردی بمن نکو کردی
گر چه درآسمان چراغانیست
                                          تو میان ستاره ها فردی
رفتم از شهر و هاتف صحرا
                                          گفت باید بخانه برگردی

تاریخ ارسال: 1390/6/30
تعداد بازدید: 1515