بازدید کل: 152689

بازدید امروز: 69

بازدید دیروز: 156

آنچه بهر دلم مباهات است
                                       آفرین گفتن مناجات است
همچو نوش آفرین ربوده مرا
                                      گل عطری که در خرابات است
عشق را گر نمی پسندد عقل
                                      بی گمان در پی خرافاتست
آنچه مارا به بندگی خواند
                                      کرم خسرو کرامات است
از رعیت تلاش و کوشش و کار
                                      از خداوند ده مراعاتست
اسب می تازم و نگردانم
                                      رخ خود از کسی که شهماتست
این ستمها که می کشم از خویش
                                      اول و  آخر مکافاتست
چه توان کرد بهر تربیتش
                                      آنکه در اصل خویش بدذات است
در میان تمام عادت ها
                                     راستی بهترین عاداتست
آنکه هرگز گل و ثمر ندهد
                                     شجرریشه سست هیهاتست
پای من لنگ و از نگونی بخت
                                    دل صحرا محل میقاتست

تاریخ ارسال: 1390/4/23
تعداد بازدید: 1218