بازدید کل: 180743

بازدید امروز: 71

بازدید دیروز: 178

به هر طرف که نگه میکنم جهان زیباست                                                                                                                                                                                  ولی چه سود دلم در کنار آن تنهاست
همیشه در پی پنهان ترین خود بودم                
                                                                        در این مکاشفه پیدای ماست نا پیداست
مراست طرح سوالی زآنچه می دا نم                            
                                                                        ولیک فکرم و ذکرم هماره در آیاست
مباش در پی فردا که در گذشت زمان                            
                                                                        تمام لحظه امروز ما همان فرداست
لبی ز شکوه گشودم که هاتفی می گفت                     
                                                                         مباش در پی آزار دل خدا با ماست
مراست دامن آلوده لیک چون باران                                
                                                                         سرشک دیده دریا ئی دلم شویاست
نمایش هنر من به یاس می ماند                                  
                                                                         که لمعه لمعه زدیوار خانه ام پیداست
کویر تا به کویرش ستاره گردد تا                                    
                                                                         سراب تنگ بلوری به سفره صحراست
زکوه آنچه شنیدی ز استواری                                       
                                                                         صدای سخت سکوتی زصخره خاراست

 

تاریخ ارسال: 1395/8/15
تعداد بازدید: 760