بازدید کل: 175268

بازدید امروز: 128

بازدید دیروز: 200

چه سازم درد و غم های کهن را
                                          غم یوسف رخ گل پیرهن را
به منصور خیال من بگوئید
                                          بدارد حرمت دارو رَسَن را
 
                           ****************
 
ز دست من گرفتی تیشه ام را
                                          زدی با ضرب تیشه ریشه ام را
بنازم دست و بازوی تو ای عشق
                                          که بشکستی بت اندیشه ام را
 
                           ****************
 
تمنّامی کنم از دل خدارا
                                         نراند از در خود این گدا را
گرفتم آنچه در قاموس دنیاست
                                        اگردادم براهت دست وپارا
 
                           ****************
 
میخورم چون زنگ آهن خویش را
                                       تا کشم این نفس بد اندیش را
قافلم ازاینکه در قاموس دهر
                                       کار با مولا بود درویش را
 
                           ****************
 

همیشه فکرمن امروز و فرداست 

                                              به فکر  هر چه نا زیبا و زیباست

نشد یک رو همیشه در شب و روز 

                                              دلم دنبال نا پایا و پایاست


 
                           ****************
 
بشنو زآینه گلواژه تماشارا
                                      بچین زباغ تماشا گل تمنا را
بگیرلوح دلت راهمچو ابجد خوان
                                      هزار مرتبه بنویس آب بابارا
 
                           ****************
 
حق چوپی می فکند دنیا را
                                     رود و دریا و کوه وصحرا را
داد بهر حسین (ع)دشت بلا
                                     به محمد(ص)،علی(ع)وزهرا را
 
                           ****************
 
در بوته عاشقانه پرداخت مرا
                                      در کورۀپاکدامنی ساخت مرا
بر دامن پاک صبر چون شیر علم
                                     چون رایت عارفانه افراخت مرا
 
                           ****************
 
در کورۀ عاشقانه انداخت مرا
                                      چون تختۀ رنده کرده پرداخت مرا
در بوته آزمونه چون شمش طلا
                                      زرگر به خیال خویشتن ساخت  مرا
 
                           ****************
 
آینه بمن بنمود روی آب جاری را
                                       روی آب جاری را اصل بر قراری را
رقعه ای بدستم داد آسمانیِ فردا
                                       تا دهد به من تاریخ درس ماندگاری را
 
                           ****************
 
بدست پرسه دهم لذّت گدایی را
                                         مگر به باد دهم تاج خود نمایی را
به مکتبم به گه امتحان بگیرم کاش
                                         زدست پیر مغان نمرۀطلایی را
 
                           ****************
 
از پنچره بالا , میکرد صدا مارا
                                      با لحن ادیبانه سلطان بقا مولا
می گفت شه مطلق سوگند بنام حق
                                    (من عَلّمنَی حَرفا قد صَیّرَنی عَبدا)

تاریخ ارسال: 1390/7/5
تعداد بازدید: 1092