بازدید کل: 166518

بازدید امروز: 89

بازدید دیروز: 141

امروز به فکر  رهرو فردایم
                                                هم پای سلوک مردم بی پایم
با بار امانتی که بر دوش من است
                                                من خسته ترین مسافر دنیایم
 
                           ****************
 
آلودۀ این تمدن بیمارم
                                         تقدیم شما محبت بسیارم
در خاک وسیع سینۀ پاک شما
                                         پیوسته گیاه دوستی می کارم
 
                           ****************
 
شعلۀ سرکش یک واقعه ام
                                              آتشم آتش این فاجعه ام
نور چشمان تو هستم اما
                                              ای پدر من پسر جامعه ام
 
                           ****************
 
همتاب کمند زلف شبگون توام
                                                    بی تاب خروش چشم جیحون توام
لیلای ندیده محمل فکر منی
                                                    شاگرد کلاس درس مجنون توام
 
                           ****************
 
عشق پاک ترا پذیرایم
                                            بی تو در جمع خویش تنهایم
چونکه نام تو بر سرم باقی است
                                            تا ابد برسر زبانهایم
 
                           ****************
 
در میکده خویشتن پرستی نکنم
                                                   با چشم تو ادعای مستی نکنم
تا خود ندهی می محبت هرگز
                                                   برخوان کرم دراز دستی نکنم
 
                           ****************
 
با دست سحر سپیده را کاویدم
                                                   بالای تورا میان گلها دیدم
در بستر سبز خفته بودی که تورا
                                                   از خیمۀ سرخ جامگان دزدیدم
 
                           ****************
 
لب تشنه هوای کوثر خم کردم
                                               مستانه نگه به چشم مردم کردم
چون در همگان جمال خود را دیدم
                                             در آینه نقش خویش را گم کردم
 
                           ****************
 
کوتوالی به قلعه خویشم
                                                 مهربانی است مذهب و کیشم
کاش روزی شود که در شب و روز
                                                 تو به من   من به تو بیندیشم
 
                           ****************
 
بر صخرۀ غم نشسته بودم
                                                 از دست زمانه خسته بودم
یار آمد و رفت با لب خویش
                                                 پیمان سکوت بسته بودم
 
                           ****************
 
من که با خویشتن نمی سازم
                                                عشق را پس چگونه آغازم
باختم در قمار هرچه که بود
                                                لیک خود را دگر نمی بازم
 
                           ****************
 
از دشت بهانه گلدوا آوردم
                                               از مصحف دین و دل دعا آوردم
همراه خودم بجای یک دستۀ گل
                                               بهر تو زآسمان شفا آوردم
 

تاریخ ارسال: 1390/8/28
تعداد بازدید: 891