بازدید کل: 166251

بازدید امروز: 17

بازدید دیروز: 38

در راه طلب دو اسبه مرکب راندم
                                                           با این همه در میانۀ ره ماندم
برخاستم و چهار تکبیر زدم
                                                           بر سایۀ خود نماز میّت خواندم
 
                           ****************
 
زلف خود را چو شانه میکردم
                                                     یاد آئینه خانه میکردم
بهر دیدار دوستان عزیز
                                                     انجمن را بهانه میکردم
 
                           ****************
 
خم خانه کجاست تا که می نوش کنم
                                                      طفل غم خود زگریه خاموش کنم
یا بادۀ شوکران که از نشوۀ آن
                                                      اندیشۀ زندگی فراموش کنم
 
                           ****************
 
در گلستان عشق تنهایم
                                                همنوای هزار آوایم
رهنوردی زناکجا آباد
                                                آخرین یادگار صحرایم
 
                           ****************
 
مشمول عنایت حبیبم
                                        درد دل دوست را طبیبم
با این همه آشنا خدا را
                                        در خانۀ خویشتن غریبم
 
                           ****************
 
باغ عریان برگریزانم
                                         باد وحشی ماه میزانم
همچنان لحظه ها که در گذرند
                                        من هم از خویشتن گریزانم
 
                           ****************
 
مسکینم و بر تخت قناعت شاهم
                                                      آسوده زکاروانیان در راهم
قومی به در خانۀ حاتم جمعند
                                                      من روزی خود را زخدا میخواهم
 
                           ****************
 
خویشتن را زغصّه آزردم
                                                گل بِروی کسی نیاوردم
با هوس پنجه نرم کردم لیک
                                                این دل هرزه را زرو بردم
 
                           ****************
 
درد را روی خود نیاوردم
                                                   هیچ کس زخود نیازردم
تا دل گریه را نرنجانم
                                                   در لب خویش خنده را خوردم
 
                           ****************
 
بیهوده اسیر چون و چندم
                                                  وندر پی یار دلپسندم
با چون تو اسیر دست دنیا
                                                  نامردم اگر که دل ببندم
 
                           ****************
 
نام حق را به سینه حک کردم
                                                           با یقین رفع هر چه شک کردم
شیطنت را بهانه کردم و پس
                                                           کودک نفس را فلک کردم
 
                           ****************
 
بکوی بیخبری رهگذار رهسپرم
                                                       به ملک دربدری تکسوار بیخبرم
غریب غربت دورم بهر کجا برسم
                                                       غلام مردم صاحب کمال سنگسرم

تاریخ ارسال: 1390/8/28
تعداد بازدید: 1079