بازدید کل: 175388

بازدید امروز: 33

بازدید دیروز: 215

 
من دیگ همیشه جوش بودم        
                                                         یک رود پر از خروش بودم
با این همه در مقابل عشق           
                                                         سر تا به قدم به گوش بودم
 
*****************
 
چونکه فکر ماندگاری کرده ام            
                                                       در کتابم نور جاری کرده ام
پیر گشتم بسکه در آئینه ها           
                                                       از جوانی پاسداری کرده ام
 
*****************
 
دائم مرا در کوی او بیداد را صد داد بود  
                                             در باز بود و غم رها در سینه ام آزاد بود
غم را کسی یادم نداد تادر گله باشم از او  
                                            زیرا که غم های دلم اندوه  مادر زاد بود
 
*****************
 
درد را بی جهت  دوا کردم                  
                                                     خویشتن را زغم رها کردم
این دو باعث شدند در دل شب        
                                                     خویش را از خدا جدا کرم
 
*****************
 
در راه هماره مرد رایی دارم           
                                            بین خود و یار خود صفایی دارم
گر اینکه شما خدای خوبی دارید          
                                           من هم ز برای خود خدایی دارم
 
*****************
 
روشنی را زماه می جستم                    
                                                   راه خود را زچاه می جستم
چون کسی ره به من نمیدادند  
                                                   به خود از خود پناه می جستم
 
*****************
 
فکر خود را به ماه می بردم                
                                                    سر به آغوش چاه می بردم
چون کسی ره به من نمیدادند          
                                                   به دل خود پناه می بردم
 
*****************
 
شبی که فکر حضور کلام می کردم        
                                              هوای کودکی و مام و باب می کردم
سر مزار دو اسطورۀ محبت و عشق      
                                              به مهر و عاطفه از جان سلام می کردم
 
*****************
 
خار و خاشاک گوشۀ با غم      
                                                  فصل پائیز و همدم زاغم
زخم مستی مرا ز پا انداخت     
                                                  کافرم گر دگر سبو گیرم
 
*****************
 
همیشه بازم و فکری به بستگی نکنم     
                                                             اگر چه خاک شوم سر شکستگی نکنم
قسم به راه بزرگی که سوی تو جاریست 
                                                             اگر چه خسته ام احساس خستگی نکنم
 
*****************
 
من  موج سراب بی شکیبم                
                                                  یک کورۀ سرخ پر لهیبم
در چشم غریبه آشنایم           
                                                  در خانه و شهر خود غریبم
 
*****************
 
مردی ز نتاج سربدارم         
                                            دارای هزار افتخارم
گر یکۀ روز و روزگارم           
                                            قربانی پیش پای یارم

تاریخ ارسال: 1390/9/4
تعداد بازدید: 1035