بازدید کل: 162194

بازدید امروز: 148

بازدید دیروز: 159

 
نگار من گل داوودی من       
                                       دوای درد من بهبودی من
کمر بستی چرا یار عزیزم 
                                       برای کشتن و نابودی من
 
                                *******************
 
معلم در کلاسم یاوری کن      
                                       مرا آسوده از نا باوری کن
بیادم ده کتاب عاشقی را    
                                       به جای مادری پیغمبری کن
 
                                *******************
 
خدا یا جان رهپویان دوران            
                                              به جان خستۀ مردان حیران
فلک در کار خود سستی نهاده 
                                             بزن چرخی و دنیا را بچرخان
 
                                *******************
 
خداوندا برایم فکر شب کن          
                                               شبم را فرصتی بهر طلب کن
اگر در کار من دیدی خطایی  
                                               همین جایم بسوزان و ادب کن
 
                                *******************
 
خامه شرم آلود رنگ زرد من         
                                              واژه عاجز از بیان درد من
داد دست غم به هنگام وداع  
                                              دست گرمش را به دست سرد من
 
                                *******************
 
خداوندا به عشقم مبتلا کن         
                                          و درد بی دوایم را دوا کن
اگر بینی خلل دردین پاکم      
                                          به من وجدان بیداری عطا کن
 
                                *******************
 
تو تندیس ونوس شهر جانی        
                                               تو اورانوس دشت کهکشانی
ولیکن حیفم آید گر بگویم      
                                              به رسم دلبران نا مهربانی
 
                                *******************
 
خرابم کرده ای آباد سازی         
                                               به بندم کرده ای آزاد سازی
دو دنیا غم به من دادی خدایا      
                                              که با دیدار خویشم شاد سازی
 
                                *******************
 
اهل کابوس یا که رویائی  
                                              پای آئینه در تماشائی
گاه با خویش و گاه با دگری   
                                              آخر ای هرزه پو کجاهائی
 
                                *******************
 
اول ای گل غم مرا خوردی          
                                                 رو نمودی دل مرا بردی
آخر کار چون دلت را زد       
                                               آخ و اوخ مرا درآوردی
 
                                *******************
 
یا رب نکند به گاه پیری       
                                           ما را به ببری به یک اسیری
سرمایه من دل و بمیرم 
                                           آن را زکفم اگر بگیری

                                *******************
 
پند پیران بشنو ار چه ز شهر کهنی  
                                                       گوش کن حرف مرا گر چه که اهل سخنی
چاره از خویش بجو تا نشوی بیچاره
                                                       سنگ شو سنگ که گر شیشه شوی می شکنی

تاریخ ارسال: 1390/10/11
تعداد بازدید: 1067