بازدید کل: 162069

بازدید امروز: 23

بازدید دیروز: 159

بهاری صحبت از پائیز می کرد 
                                                     شب آهنگی ز شب پرهیز می کرد
جوانی خویش را از بی وفایی      
                                                     به دار عشق حلق آویز می کرد
 
                                *******************
            
مکن کاری که درها بسته گردد      
                                                غم و درد جهان برجسته گردد
مکن کاری ز فرط بی حیایی      
                                                محبت از محبت خسته گردد
 
                                *******************
 
چو روح آدمی در من دمیدند       
                                                   ملایک تا کمر پیشم خمیدند
بنا شد تا زهستی پی بگیرند    
                                                   مرا از خاک ایران آفریدند
 
                                *******************
 
به عشق تو درآتش چون سپندم        
                                                       غریب و خسته و زار و نژندم
اگر چه در رهت جان کندم ای یار    
                                                       ولی از عشق پاکت دل نکندم
 
                                *******************
 
جهان را گوی آتشناک دیدم    
                                                چه ها از باد و آب و خاک دیدم
برون رفتم چو از دست طبیعت      
                                                ز ناپاکی جهان را پاک دیدم
 
                                *******************
 
جامی که ز دستان تو بدمست گرفتیم    
                                                    خوردیم می ناب و ره هست گرفتیم
دنیا به مثل کوهی و ما در همۀ عمر
                                                   هر دست که دادیم همان دست گرفتیم
 
                                *******************
 
رودی که به حال سینه خیزست  
                                                    از دست زمانه در گریزست
صبری که قرار من ربوده است    
                                                    با باور خویش در ستیزست
 
                                *****************
 
خار و خاشاک گوشۀ باغم     
                                           فصل پائیز و همدم زاغم
زخم غم خورده و فرا پیرم    
                                           کافرم گر دگر سبو گیرم
 
                                *******************
 
شبی که فکر حضور کلام می کردم     
                                                  هوای کودکی و باب و مام می کردم
سر مزار دو اسطورۀ محبت و عشق
                                                  به مهر و عاطفه از جان سلام می کردم
 
                                *******************
 
فکر خود را به ماه می بردم    
                                                       سر به آغوش چاه می بردم
چون کسی ره به من نمی دادند   
                                                       به دل خود پناه می بردم
 
                                *******************
 
مر ا عشق رخت خواهی نخواهی است     
                                               دو چشمت باغ سبز پادشاهی است
برای چون من بیمار و خسته       
                                               گل روی تو داروی گیاهی است

تاریخ ارسال: 1390/11/10
تعداد بازدید: 939