بازدید کل: 158811

بازدید امروز: 22

بازدید دیروز: 114

آن یکی می رود شکار کند      
                                           و آن دگر فکر استتار کند
قهر کرده نهنگ با دریا        
                                           می رود تا که افتخار کند
 
                                *******************
 
اسم ما سام و گر فریبرز است           
                                                صاحب اسب و خنجر و گرز است
عنقریبا به گفتۀ تاریخ             
                                                 نام  ما ها خدا بیامرزاست
 
                                *******************
 
من زمستانیم بهار کجاست     
                                           ماه شب خیز و شام تار کجاست
همه رفتند و من شدم تنها      
                                           قحط عشق است یار غار کجاست
 
                                *******************
 
این جهان جای برگ و بار من است 
                                                 هر که در هرکجاست یارمن است
در میان تمام خصلت خوب         
                                                 دوستی بهترین شعار من است
 
                                *******************
 
ای خوشا آن کسی که یک جا نیست     
                                                      همه جا هست و هیچ تنها نیست
آتشستان آتش است اما            
                                                      بهر یاران خویش سوزا نیست
 
                                *******************
 
غول سرخی که آسمان پیماست       
                                                  در میان ستاره ها پیداست
پنچ ملیارد سال و ماه دگر           
                                                  مرگ این غول مرگ هستی ماست
 
                                *******************
 
جز حیات خدا که فانی نیست     
                                             زنده و جاودان و باقی کیست
تازگی در سرم به مثل خدا  
                                             آرزوی دراز بی مرگی است
 
                                ******************
 
دلم دعوی تند و تیزی کند  
                                                     چو ساقی زمی باده ریزی کند
به جایی رسید است کار جهان خراب
                                                     که ناچیز هم فکر چیزی کند
 
                                *******************
 
شب و روز خود را دوا می خورم  
                                                       دوا را برای  شفا می خورم
به اینگونه گر بگذر عمر من         
                                                       فقط من به درد خدا می خورم
 
                                *******************
 
راه پر پیچ وتنگ و تاریکم         
                                                    مانده در سنگلاخ باریکم
پیش پایم هزار غصه و درد          
                                                    مانده در یک چنین ترافیکم
 
                                *******************
 
گر چه صحرای من خزانی شد  
                                                قبلۀ اهل مهربانی شد
گرچه پیری رسید از ره دور 
                                                یادمانی زنوجوانی شد
 
                                *******************
 
یخ به سرما چو عشق می ورزد     
                                                 دست و پایم هماره می لرزد
گر دوباره بهار باز آید             
                                                 به زمستان آن نمی ارزد

تاریخ ارسال: 1390/11/10
تعداد بازدید: 928