بازدید کل: 170818

بازدید امروز: 5

بازدید دیروز: 156


کسی که دشت صفا را به تازگی دیده است
                                                             بساط کهنگی از این دیار برچیده است
صدای سینۀ من در گذار خسته دلی
                                                             بزیر پای زمان,همچو برگ پوسیده است
به خویش باش که در مجلس مبارک عشق
                                                             به لب میاور اگر حرف تو نسنجیده است
هزار توبه زرنجاندن است و چون حافظ
                                                            مراست روی سخن با کسی که رنجیده است
زچشم باز من ای مرگ بی سخن پیداست
                                                            که این مسافر تنها به گریه خندیده است
اگر که عشق خدا در درون ما جاریست
                                                            بشارتی است که ما را خدا پسندیده است
چگونه سوی تو آمد ز غربت صحرا
                                                            کسی که نام ونشان تورا نپرسیده است

تاریخ ارسال: 1390/4/25
تعداد بازدید: 1306